Volg Groot schoenmode op FacebookWebdesign studio2B
miinto


Groot Schoenmode sluit op 1 april 2018

Raymond en Petra Groot
moeten hun 'eerste kindje' opgeven

Helemaal terug naar nul

'Het is maar geld'

"Klanten kwamen hier echt onthutst binnen, nadat ze in de krant hadden gelezen dat we de winkel moeten sluiten. Hoe kán dat nou, vroegen ze. Sommigen huilden zelfs. En ik hield het ook niet droog."  Raymond en Petra Groot hebben een van de moeilijkste besluiten in hun leven genomen. Groot Schoenmode sluit eind deze week, na 38 jaar. Als gevolg van tegenvallende verkoopcijfers gedurende drie seizoenen én om gezondheidsredenen. Raymond overleefde ternauwernood een bacteriële infectie: "Ik ben 55, tussen de oren ben ik 35, maar mijn lichaam is 95. Ik word letterlijk en figuurlijk teruggefloten."
Raymond 'wil absoluut niet zielig overkomen'. Dat die bacterie, uit de familie van stafylokokken, in 2013 in zijn rug ging zitten was 'gewoon pech': "Ik heb ergens een wondje gehad." Hij raakte deels verlamd en lag in 2014 zelfs 'op het randje'. "Die bacterie had mijn hart kunnen bereiken."

Versleten
Met zware operaties en antibiotica wisten de medici het tij te keren. Maar zijn rechterbeen kan hij nog maar voor dertig tot veertig procent gebruiken en door overcompensatie is nu links zijn heup versleten. Lang staan is geen optie meer. Daar kwam nog bij dat de omzet in de winkel op de lange termijn onvoldoende was. Alles hebben ze er aan gedaan, sinds Raymond en Petra samen in 1980 de winkel aan het Kleine Noord openden. Raymonds vader had een schoenenfabriek in de Beemster, zijn oom een schoenenwinkel in Purmerend. Raymond was een 'broekie van 18' toen hij in Hoorn startte. Eerst met een discounter, later werd het een trendy winkel voor de hele familie. Weer later gingen de kinderschoenen er uit. Zo hebben zij zich steeds aan de markt aangepast. In 2016 investeerden ze nog fors om er een schoenenzaak in het hogere segment van te maken.


Michelinster
Ze wonnen er datzelfde jaar een landelijke prijs mee, de publieksprijs in hun categorie bij de Dutch Retail Experience Award. Wat waren ze blij met deze 'Michelinster' voor winkels die passie, beleving en service bieden. Het bracht echter wel de waardering, maar niet de gehoopte omzet. De beker staat nog in de winkel. De glans is er een beetje af. "Deze winkel was ons eerste kindje. Maar het is nu stervende." De conclusie is achteraf dat een zaak zoals zij hebben het heel goed zou kunnen doen. Maar niet in Hoorn.
"Als je hem op wieltjes zou kunnen zetten en naar de Haarlemmerstraat in Amsterdam, naar Haarlem of Groningen zou kunnen rijden, pak je 'm wel. Daar lopen veel meer mensen op straat. Hier krijg ik de loop er niet in. We moeten het hebben van passanten, die we beleving, service en emotie bieden. Die zijn er doordeweeks nauwelijks. En ik kan niet draaien op de zaterdagen en een enkele koopzondag. Ik wil niet overkomen als een retailer met wrok, maar ik ben wel heel realistisch."
De verkoop stond om meer redenen al langere tijd onder druk. Andere schoenenzaken beginnen steeds vroeger met uitverkoop. Modezaken bieden steeds vaker ook schoenen aan bij de kleding die ze verkopen. Klanten doen tegenwoordig langer met hun schoenen, ook omdat de mode langere tijd niet wezenlijk veranderde. Ook de komst van internet heeft veel veranderd. Als Groot ziet dat zijn eigen dochters online bestellen doet dat pijn, maar hij beseft dat het de realiteit is. "En als ze dan een keer leuk naar de stad willen, kiezen ze toch voor een stad waar een totaalaanbod is, waar ook H&M en Zara zijn."

Regie
Via het platform Miinto.nl probeerden zij ook een graantje van de internetverkopen mee te pikken, maar dat ving de klappen niet op die ze in 'de stenen winkel' opliepen. Jarenlang hebben ze geworsteld. Dan ging het wat beter, dan weer wat slechter. Uiteindelijk hebben ze, mede door de gezondheid van Raymond, de beslissing genomen om de handdoek in de ring te gooien. "Ik schakel liever nu dan dat een ander voor ons kiest. Je kunt beter zelf de regie in handen houden dan dat je een faillissement aan je broek krijgt. Daar schaam ik me niet voor."
Tot de laatste cent hebben ze in de zaak gestopt. Vorig jaar opende Raymond nog bij de Stadsbrouwerij in Medemblik een filiaal van de kookstudio die hij sinds 2005 in Zwaag heeft. "Ik heb roofbouw gepleegd op mijn lichaam, maar ik moest wel, om in de winkel het hoofd boven water te houden."
Zes, zeven weken hebben ze nog onderhandeld over de overname van hun zaak, met een grote keten van schoenenzaken, maar dat liep op niets uit. "Ik had gehoopt dat we hier tot augustus nog een outlet konden runnen. Om het stokje over te geven, om het financieel en ook emotioneel te kunnen afbouwen. Maar ze vonden het tijdsbestek te kort en hadden er niet zo veel vertrouwen in dat het in Hoorn druk genoeg zou worden, ook gezien de overlap met winkels die hier al gevestigd zijn. Nee, tegenwoordig staan ze niet meer in de rij om schoenenwinkels over te nemen."
Nu zit er niets anders op dan de boel leeg te verkopen. Dat betekent ook voor de twee personeelsleden het einde. "We zijn er echt doodziek van.""

Terug naar nul
Ze beginnen opnieuw. Petra (52) kan parttime werken bij de Prinsenstichting in Purmerend, als begeleider van mensen met een beperking. Na een bijscholing begint zij daar, als zij-instromer.
Hun huis staat sinds november te koop, om de overwaarde daarvan te kunnen gebruiken om er financieel met de bank en de fiscus uit te komen. "We zijn nu op zoek naar een leuk huurhuis. Je gaat gewoon weer helemaal naar nul. Maar ik bekijk het ook zo, het is maar geld. Vier jaar geleden lag ik op het randje. Als die bacterie naar mijn hart was gegaan, was het einde oefening geweest. Het was echt de vraag of hij resistent zou blijken. Dan ben je 51 en kun je door een bacterie kapotgaan. Dat heeft me ook de nuchterheid en kracht gegeven die ik nu heb. Ik heb een onwijs leuk gezin, met drie mooie meiden en een leuk wijf. Mijn basis is mijn gezin. Daarom deze keus. De brouwerij is liefdewerk-oud-papier, de kookstudio geen constante inkomstenbron. Ik ga op zoek naar een mooie job. Niet in de verkoop, dat trek ik niet meer. Misschien iets in gastheerschap, of in coaching en training. Waar een deur dichtgaat, gaat er ook een open, zeggen ze altijd. Ik hoop het. Ik hoop dat er mooie dingen op me afkomen."

Bron: Noordhollandsch Dagblad